JULIA PSZOWSKA

Rozpoczęty całkiem niedawno sezon wakacyjny sprawia, że wszyscy zastanawiają się, w jakim zakątku świata wypocząć. Niektórzy wolą zostać na rodzimym podwórku czy uciec od upału w chłodniejsze rejony, jedni natomiast wybierają ciepłe Włochy, drudzy Grecję, jeszcze inni Turcję czy położony całkiem niedaleko Cypr.

Dziś przyjrzymy się temu ostatniemu, mianowicie Cyprowi i to nie ze względu na planowanie wakacyjnego wypoczynku a na wywodzącą się właśnie z tego państwa rasę kota, mianowicie kota Afrodyty. Nazwa tej rasy ma bezpośredni związek z wyspą, albowiem Cypr to wyspa Afrodyty – greckiej bogini miłości i piękna, która według legend miała się narodzić z morskiej piany u jej wybrzeży. Trudno więc o lepszą nazwę dla wyjątkowo urodziwego, rodzimego kota cypryjskiego, niż właśnie kot Afrodyty.

Przyjmuje się, że koty o których obecnie mowa pojawiły się na Cyprze w starożytności, rodzimi mieszkańcy wyspiarskiego miasta nie są jednak w stanie jednogłośnie stwierdzić, kiedy i w jaki sposób rasa ta pojawiła się i przejęła wyspiarską wyspę. Jednak w 2001 roku francuscy archeolodzy znaleźli na Cyprze grób, którego wiek określono na dziewięć i pół tysiąca lat. Zawierał on szczątki człowieka i kota pochowanych wspólnie. Odkrycie to odebrało palmę pierwszeństwa Egipcjanom, którym przypisywano udomowienie kota.

Cypryjczycy są bardzo dumni z tego faktu, traktują swoje koty jako dziedzictwo narodowe i wprowadzają na arenę kocich ras dwie nowe: Kota Afrodyty (Aphrodite Cat, Aphrodite Giant) nazywanego również Cypryjskim Kotem Górskim (Cyprus Mountain Giant) oraz Koty Świętej Heleny. Co do tej ostatniej rasy, to wypiera ona z wyspy Koty Afrodyty, albowiem tych jest już na Cyprze bardzo niewiele, podczas gdy koty Świętej Heleny można spotkać praktycznie we wszystkich miastach na wyspie.

Jako, że czworonogi mieszkały głównie w cypryjskich górach, rasa określana jest również jako cyprus mountains cats. Właśnie w górskich rejonach wykształcił się nie tylko wygląd, ale i charakter rasy. Kot Afrodyty jest dość duży, ważąc średnio ok. 6 kilogramów. Koty z Cypru posiadają gęste i grube futro, dzięki któremu nie są im straszne mroźne zimy albo gorące lata.

Koty te uważane są także za najstarszą rasę kotów udomowionych. Rasa powstała bez ingerencji człowieka i udziału genów innych europejskich czy azjatyckich ras. Przyjrzyjmy się jednak rasie nieco bliżej i skupmy się najpierw na jej ogólnym wyglądzie. Koty mimo swojej dosyć okazałej wadze są muskularne, jednak wciąż zgrabne i pełne gracji. Głowa, kiedy spojrzymy od przodu układa się w wydłużony trójkąt z prostą linią policzków, pyszczek ma lekkie zagłębienie poniżej wysokości oczu. Szczęki są silne, broda jest wydatna a czoło lekko zaokrąglone, górna część czaszki posiada lekkie wysklepienie. Nos jest długi i prosty, uszy natomiast są szeroko rozstawione, mają dużą lub średnią wielkość i powinny być wzajemnie ustawione w formie otwartej litery V. Oczy tej rasy mają kształt oliwek, od nieco zaokrąglonych do owalnych, dopuszczalne są wszystkie kolory, które są jednolite – oczy mogą być zarówno niebieskie, żółte jak i zielone, nie ma jednak większego znaczenia czy ich odcień jest jaśniejszy czy ciemniejszy. Tułów jest duży i mocny, kark i grzbiet są długie tak samo jak i łapy, tylne jednak są nieco dłuższe od przednich. Plecy i biodra bardzo dobrze umięśnione. Kot ten występuje w odmianach krótkowłosej i półdługowłosej, ale znacznie częściej można spotkać koty półdługowłose. Futerko kota Afrodyty jest bardzo miękkie, delikatne, ale jednocześnie stanowi doskonałą termoizolację w porze zimowej. Jest też wodoodporne. Latem kot traci większość podszerstka, a sierść jest wyraźnie krótsza. U odmiany półdługowłosej ogon jest dobrze owłosiony i zakończony pióropuszem. Niezależnie od długości sierści pielęgnacja kotów tej rasy jest bardzo łatwa, wystarczy albowiem przeczesać sierść raz w tygodniu, w okresie linienia zrobić to nieco częściej, w ilości dostosowanej do potrzeb. Ich sierść nie kołtuni się a same kotki bardzo lubią czesanie, ich pielęgnacja powinna być więc przyjemnością i dla czworonoga jak i dla właściciela.

Umaszczenie sierści jest dowolne, uznawane są wszystkie kolory z wyjątkiem: czekoladowego, liliowego, cynamonowego, rozcieńczenia fawn (płowego), colorpoint łącznie z genem burmańskim i norka (mink); zwierzęta jednobarwne (tzw. solid) nie mogą mieć domieszki białego, a w przypadku odmiany bicolor pożądany jest nieregularny rysunek. Koty te są także odporne na choroby, warto jednak nie bagatelizować stanu zdrowia czworonoga i regularnie wybierać się na kontrolę stanu zdrowia do weterynarza. Koty, jeżeli są zdrowe i mają dobre warunki życiowe mogą dożyć do piętnastu lat. Jeśli chcemy aby nasz przyjaciel mógł dożyć sędziwego wieku, należy zwracać uwagę na jego dietę. Energiczne i skoczne koty Afrodyty wymagają wysokiej jakości pożywienia bogatego w białko i tłuszcz zwierzęcy. W żywieniu tych kotów stosować można zarówno pełnoporcjowe karmy gotowe, jak i odpowiednio suplementowaną dietę typu BARF.

Warto więc zapytać, czym jest dieta typu BARF? Jest to dieta która jest najbardziej znanym i popularnym modelem żywienia psów i kotów. To akronim zwrotu: „Biologically Appropriate Raw Food” („Bones and raw food”), które w tłumaczeniu na język polski oznacza: „Biologicznie odpowiednie surowe jedzenie”. Oznacza model naturalnego żywienia czworonogów. BARF to najbardziej optymalne dla zdrowia i kondycji kota żywienie surowymi, nieprzetworzonymi przemysłowo, naturalnymi produktami pochodzenia zwierzęcego (mięso, podroby, kości mięsne, ryby, jaja) w odpowiednich proporcjach, z ewentualnym dodatkiem surowych wybranych warzyw i owoców – model żywienia odpowiadający naturalnej diecie kota. Najbardziej optymalne, ponieważ oznacza karmienie mruczka żywnością nieprzetworzoną i takimi produktami, które odpowiadają fizjologii tego gatunku.

Logika takiego sposobu żywienia jest taka, że udomowione koty nie różnią się pod względem fizjologii układu pokarmowego od swoich przodków. Dlatego zdaniem I. Billinghursta optymalne dla nich pożywienie to takie, które stanowiło pożywienie kotów przez tysiące lat ewolucji. W efekcie działalności hodowlanej człowiek dokonał zmian fenotypowych kotów, jednak nie wpłynęło to na zmiany systemu trawiennego tych zwierząt.

Wracając jednak do opisu rasy, skupić należy się na ich charakterze. Cypryjskie czworonogi wyróżniają się wesołym usposobieniem, a także cenią sobie życie u boku domowników. Lubią przebywać w towarzystwie ludzi oraz znakomicie odnajdują się w grupie innych kotów. Uwielbiają się bawić, przez co nadają się do wychowywania ich razem z małymi dziećmi. Jako jedna z nielicznych kocich ras, kot Afrodyty wykazuje się ogromną cierpliwością, a także bywa bardzo spokojny, gdy wymaga tego sytuacja. Zdecydowanie, kot Afrodyty może stać się wspaniałym, oddanym członkiem każdej rodziny, problem jednak pojawia się jeżeli chodzi o dostępność tego kota w Polsce, albowiem tę rasę można spotkać tylko w dwóch hodowlach na terenie naszego kraju, KiciaPL oraz Rasowy KotPL. Chcąc przyjrzeć się wadom i zaletom tej rasy, do wad należy zdecydowanie ich dostępność. Co do zalet natomiast, to warto powiedzieć o już wspomnianej, dobrej odporności kota z wyspy, istotne jest także to, że jest to kot bardzo łagodny i towarzyski, który nie ma w zwyczaju narzucać się i męczyć innych domowników. Koty Afrodyty nie są konfliktowe we współżyciu z innymi zwierzętami, mogą zamieszkać zarówno z innymi kotami, jak i psami (więc powiedzenie “żyć jak pies z kotem” nijak ma się do cypryjskiego czworonoga). W „sprawach spornych” nie używają pazurów i zębów, a jedynie odchodzą „obrażone”. Duża inteligencja kotów tej rasy sprawia, że szybko uczą się prostych sztuczek. Kot Afrodyty jest kotem rodzinnym, nadaje się zarówno do rodzin z dziećmi jak i dla osób starszych, co sprawia, że jest wręcz idealnym kandydatem na towarzysza. Mruczki szybko przywiązują się do właściciela i wytwarzają z nim silną więź, potrzebują więc bliskości kontaktu z człowiekiem.

Kot Afrodyty to jak na razie rasa rzadka. W Europie żyje około 50 osobników. Na Cyprze także ich populacja nie jest już tak liczna – w niektórych regionach są to zwierzęta podziwiane i chętnie pokazywane jako element narodowego dziedzictwa, w innych jednak – nie są darzone szczególną sympatią, padają nawet ofiarą myśliwych. Hodowle kotów Afrodyty mają na celu zachowanie tej starej rasy i jej wyjątkowych cech – zarówno wyglądu, jak i wspaniałego charakteru. Kotów tych nie można krzyżować z przedstawicielami innych ras.

Założenie hodowli kotów Afrodyty nie jest proste. Każda hodowla podlega rygorystycznym zasadom mającym na celu niedopuszczenie do krzyżowania się tych kotów z innymi rasami czy nawet cypryjskimi kotami posiadającymi domieszkę innej krwi. Aby zarejestrować hodowlę, należy posiadanego kota poddać badaniu genetycznemu, wykonywanemu w USA. Jednocześnie niedopuszczalny jest chów wsobny. Dlatego zakup kociaka z takiej hodowli to gwarancja, że otrzymamy pupila czystej krwi cypryjskiej, mogącego się poszczycić wielopokoleniowym drzewem genealogicznym.

Cypryjskie czworonogi na pierwszy rzut oka wydają się być zwyczajnymi kotami, nad którymi nie ma co się rozwodzić, bo przecież kot jak kot – miauczy, bawi się, śpi – i jest często tylko domowym pupilem. Jeżeli jednak poświęcimy mu odpowiednio dużo uwagi i miłości, ten z pewnością odwdzięczy się tym samym – w końcu jak na pochodzącego z wyspy miłości mruczka przystało.

Artykuł Kot Afrodyty pochodzi z serwisu zdrowie kota, kocie sprawy.

KATARZYNA ANDRZEJEWSKA

W 1963 roku pochodząca z Kalifornii Ann Baker postanowiła skrzyżować jednego ze swoich kocurów z białą kotką, która należała do sąsiadów. Hodowczyni uzyskała pierwszy miot, które posiadał bardzo podobne cechy, jak dzisiejsze ragdolle. Kobieta zdawała sobie sprawę z tego, że stworzyła nową rasę, więc wymyśliła niezwykłą historię, która spowodowała ogromne zainteresowanie kociętami. Jak brzmiała ta historia? Matka pierwszych ragdolli w ostatniej fazie ciąży uległa wypadkowi, wpadając pod samochód. Poród zaczął się na miejscu zdarzenia, a kocięta, które przyszły na świat wiotczały w momencie ich podnoszenia. Jakiś czas później kocięta stały się odporne na ból i strach, ale jednocześnie niezwykle wrażliwe i wymagające ochrony. Matka kociąt przeżyła wypadek i poród. Wkrótce na świecie pojawił się kolejny miot nowej rasy. Czyż ta historia nie jest fascynująca?

Ann Baker dzięki swojej historii zyskała ogromną popularność w USA. Jednak rasa ragdoll wywoływała wśród hodowców wiele kontrowersji i dopiero w 1992 roku FIFa wpisała ją na swoją listę.

Kot ragdoll jest masywny i umięśniony, jednak jego sylwetka jest elegancka. Ma długi tułów, szeroką klatkę piersiową, nogi tylne są nieco dłuższe i masywniejsze niż przednie. Ragdoll posiada piękny i puszysty ogon, który zwęża się ku końcowi. Głowa ma kształt zaokrąglonego trójkąta, a uszy są szerokie u nasady, lekko nachylone do przodu, z zaokrąglonymi końcami. Oczy tej interesującej rasy są duże, owalne i oczywiście mają niezwykle intensywną barwę niebieską. Zdecydowanie można się w nich zakochać.

Sierść ragdolli zdecydowanie zasługuje na uwagę. Jest półdługa, miękka, jedwabista i nie ma skłonności do intensywnego linienia, co może ucieszyć wielu perfekcjonistów utrzymujących czystość w domu. Na piersi, szyi i brzuchu sierść jest nieco dłuższa. Wyróżnić można trzy typy umaszczenia kotów tej rasy:

ragdoll w wersji klasycznej point – umaszczenie podobne do umaszczenia kotów syjamskich; jasne futro, które kontrastuje z ciemniej zabarwionym pyszczkiem, uszami, nogami oraz ogonem.
ragdoll mitted – główną cechą charakterystyczną tego umaszczenia są białe elementy: biały podbródek, białe łapki, biały pas biegnący od brody aż po nasadę ogona oraz biała kreska na pyszczku.
ragdoll bicolour – najczęściej ciemne znaczenia na pyszczku przecina biała plama w kształcie odwróconej litery V, brzuch oraz łapy zawsze są białe.

Warto wspomnieć iż organizacja FIFa uznaje następujące odmiany barwne ragdolli:

seal point (ragdoll z ciemnobrązowymi znaczeniami),
blue point (ragdoll z niebieskimi znaczeniami),
chocolate point (czekoladowe znaczenia),
lilac point (liliowe znaczenia),
red point (rude znaczenia),
cream point (kremowe znaczenia),
tortie point (szylkretowe znaczenia – w czterech wariantach: seal, blue, chocolate, lilac),
tabby point (pręgowane znaczenia – w sześciu wariantach: seal, blue, chocolate, lilac, red, cream),
tortie tabby point (szylkretowe pręgowane znaczenia – w czterech wariantach: seal, blue, chocolate, lilac).

Już wiemy, że omawiana rasa jest niesamowicie urodziwa. Jednak nie tylko wygląd wpływa na wybór nowego członka rodziny i przyjaciela na lata. Jaki charakter cechuje ragdolle? Koty rasy ragdoll posiadają wyjątkową uległość, cierpliwość i spokój. Są towarzyskie i trudno wytrącić je z równowagi. Nie reagują agresją na niekomfortowe dla nich bodźce. Wolą wybrać ucieczkę. Bardzo mocno przywiązują się do swojego właściciela, a także dopasowują się do jego trybu życia. Właśnie dlatego postrzegane są jako koci odpowiednik psa. Ponadto ich niezwykła inteligencja sprawia, że szybko się uczą różnych sztuczek. Tak, kota tej rasy można nauczyć aportowania, siadania, itd. Rasa idealnie sprawdzi się w rodzinie posiadającej dzieci. Koty ragdoll kochają dzieci, a nawet zwierzęta innych gatunków. Koniecznym jest, aby wspomnieć iż kotów tej rasy absolutnie nie można wypuszczać samych z domu. Przez swoją towarzyskości i ufność, mogą już do nas nie wrócić.

Żywienie ragdolli nie odbiega od zasad przyjętych w żywieniu kotów. Jedyną kwestią jest ilość spożywanych pokarmów. Jako duży kot ragdoll potrzebuje więcej niż przeciętny dachowiec.

Jak każda rasa kotów, koty ragdoll narażone są na choroby. Najczęściej występującymi chorobami są kardiomiopatia przerostowa, choroby układu moczowego, mukopolisacharydoza. Aby zminimalizować ryzyko wystąpienia powyższych chorób po pierwsze musimy wybrać pewną, legalną hodowlę, z której weźmiemy kocię. Musi być ono przebadane i ich hodowca powinien pokazać nam jego dokumentację zdrowotną. Po drugie koty tej rasy powinny mieć całodobowy dostęp do wody. Możemy nawet zachęcać kota do picia poprzez zakup specjalnej fontanny zamiast standardowej miski. Ważna jest również zbilansowana dieta. Po trzecie wizyty i badania kontrolne u weterynarza. Warto monitorować stan zdrowotny naszego przyjaciela, aby w razie czego móc zadziałać natychmiastowo.

Na koniec cena kota rasy ragdoll. Waha się ona pomiędzy 2000 do 4000 tysięcy złotych. Droższe będą koty kupowane w celach hodowlanych. Natomiast koty wykastrowane bądź wysterylizowane będą dużo tańsze.

Artykuł Cierpliwy elegant – kot ragdoll pochodzi z serwisu zdrowie kota, kocie sprawy.

Akt kopulacji kotów trwa zaledwie kilka sekund. Gdy kot pokryje kotkę szybko ucieka ponieważ kotka mogłaby zrobić mu krzywdę. Może to dziwić, ponieważ kot tylko za zgodą kotki przystępuje do kopulacji. Ta zmiana zachowania kotki po akcie kopulacji może zaskakiwać dopóki nie obejrzy się prącia kota w dużym powiększeniu. U większości ssaków prącie jest gładkie. Kocie prącie pokryte jest łuskami odchylającymi się od żołędzi na zewnątrz. Kot może gładko wprowadzić prącie ale gdy je wyciąga łuski odchylają się i urażają ścianki pochwy kotki. Sprawia jej to ogromny ból na który reaguje atakiem wrzaskliwej furii połączonej z atakowaniem partnera zębami i pazurami czemu trudno się dziwić. Kot jest bez winy ponieważ nie ma wpływu na ustawienie łusek. Ponadto im bardziej seksualnie atrakcyjny jest kot tym większe ma łuski i większy ból sprawia kotce.

Można by pomyśleć, że życie seksualne kotów nacechowane jest sadomasochizmem. Ale to błędne ważnie i w naturze nic się nie dziej bez powodu. U kotów występuję zjawisko owulacji prowokowanej – dochodzi do owulacji dopiero podczas krycia. Owulacja u kotki zachodzi około 25-30 godzin od wystąpienia objawów rui, szczytowa faza gotowości płciowej trwa przynajmniej trzy dni i przypada na czas maksymalnej aktywności płciowej kotki. Głównym bodźcem stymulującym owulację jest szok bólowy, jaki kotka przeżywa podczas wycofywania prącia z pochwy. Ten szok bólowy pobudza układ rozrodczy kotki.

Można się zastanawiać czy kotki jednak nie mają czegoś z masochistek, ponieważ mimo bólu przeżytego przy pierwszym stosunku kotka po półgodzinie gotowa jest do następnego pokrycia. A następnie znowu, wrzeszczy, drapie i odgania partnera aby niebawem go zachęcać. Nie ma to jednak nic w wspólnego z masochizmem a jedynie dowodzi to przewagi instynktu płciowego i rozrodczego zwierząt nad odruchem unikania bólu.

Niech kot będzie z Tobą

Set & Thot

Artykuł Koci seks: dlaczego kotki przeraźliwie miauczą? pochodzi z serwisu zdrowie kota, kocie sprawy.

ZUZANNA REŃ

Właściciele czworonożnych zastanawiają się jak sprawić, aby ich mieszkanie było szczęśliwym i bezpiecznym miejscem dla ich kocich przyjaciół. Gdzie umieścić drapak? Gdzie zainstalować kocią kuwetę? Odpowiedzi na te pytania i wiele innych przydanych informacji poznacie czytając ten artykuł.

Kotyfikacja mieszkania to termin oznaczający przystosowanie przestrzeni tak, aby kot w nim mieszkający mógł się w nim swobodnie poruszać ponad poziomem podłogi. Daje to zwierzakom możliwość obserwacji terenu. Dlatego pierwszym krokiem do sukcesu będzie zamontowanie „kociej autostrady”, czyli układu półek, tuneli i innych akcesoriów tak, by zwierzę mogło przejść całe pomieszczenie patrząc z góry. Należy pamiętać o stabilizacji konstrukcji ze względu na to, że kot będzie po niej biegał i skakał. Warto tez pokryć ową autostradę matą antypoślizgową. Pamiętajmy o strategicznym rozplanowaniu systemu półek i tuneli tak, by oczach w kota nie były po prostu samotnymi klockami bez możliwości ewakuacji. Na takich „wyspach” kot nie będzie się czuł bezpiecznie.

Legowiska oraz drapaki najkorzystniej ustawić w miejscach, w których sami najczęściej przebywamy to jest w kuchni, jadalni czy salonie. Kot będzie mógł spędzać czas z nami i obserwować nas w ciągu dnia. Drapak należy umieścić w miejscu, w którym będzie elementem ciągu kociostrady, aby umożliwić kotu swobodę wejścia na zabawkę. Po drugiej stronie nie zapomnijmy postawić czegoś co ułatwi zejście. Drapak jest ważnym elementem w kocim mieszkaniu – pozwala mu pozostawić sygnał zapachowy i oznaczyć teren jako swój. Stanowi również punkt obserwacyjny terytorium. Dobry drapak pomaga również zapobieganiu niszczenia mebli.

Koty to miłośnicy obserwacji. Z tej okazji przy dobrze zabezpieczonych oknach siatką można ustawić tam legowisko. Kociak na pewno będzie na nim spędzał dużo czasu wygrzewając się w promieniach słońca obserwując świat zewnętrzny i robiąc za osiedlowy monitoring.

Każdy szanujący się kot posiada kocią toaletę. Kuweta powinna być takiej wielkości, by zwierzak mógł się w niej swobodnie poruszać. Ustawmy ją w miejscu bezpiecznym i spokojnym, które będzie najlepsze dla pupila. Najlepiej w kącie pokoju, im więcej wokół kuwety ścian tym lepiej ponieważ kot nie będzie obawiał się „ataku wroga” od tyłu. Nie stawiajmy kuwety w pobliżu okien ani drzwi balkonowych, tak aby ograniczyć widoczność. Na pewno poprawi to komfort załatwiania potrzeby. Złym pomysłem będzie stawianie kuwety obok jedzenia czy legowiska, nikt nie lubi jeść czy spać obok toalety. Ważnym elementem kociego wychodka jest stała wentylacja, dlatego nie zaleca się wbudowywania kuwet w szafki. W takiej zabudowanej kuwecie jest ciemno i ciasno przez co kot będzie niechętnie z niej korzystał. Pamiętajmy też, aby nie dezorientować kota i nie zmieniać położenia kuwety.

Jeżeli do tych rad dołączymy wielką miłość i troskę nasz kot będzie na pewno szczęśliwym zwierzakiem z mieszkaniem, w którym będzie się czuł bezpiecznie. Powodzenia w kotyfikacji!

Artykuł Kotyfikacja mieszkania pochodzi z serwisu zdrowie kota, kocie sprawy.

Artykuł Kot staroegipski pochodzi z serwisu zdrowie kota, kocie sprawy.

Artykuł Rysowane koty Gottfrieda Minda pochodzi z serwisu zdrowie kota, kocie sprawy.

Artykuł Koty w malarstwie Marguerite Gérard pochodzi z serwisu zdrowie kota, kocie sprawy.

MAGDALENA KIERZEK

Sporo ludzi boryka się z astmą, ale czy wiedzieliście, że nasze zwierzaki też mogą na nią zachorować? Astma u kotów to schorzenie, które występuje stosunkowo często, a zwłaszcza u tych w średnim wieku lub kocich emerytów. Szacuje się, że nawet do 5% kotów może cierpieć na tę chorobę. Astma u kotów jest spowodowana reakcją alergiczną na alergeny wziewne, takie jak pyłki, kurz, czy dym. Kiedy kot z astmą wdycha alergen, to jego drogi oddechowe zaogniają się, zwężają się i wytwarzają nadmiar śluzu. Utrudnia to kotu oddychanie i może prowadzić do świszczącego oddechu i kaszlu. Nie wolno tego bagatelizować ani co gorsza – mylić z zadławieniem kulką włosową!

Zaczęto prowadzić badania odnośnie kociej astmy, w których wykazano, że często chorują na tą przypadłość koty syjamskie. U ludzi wiadomo, że astma może mieć podłoże genetyczne, a u kotów? Nie jest to potwierdzone, lecz dziedziczności nie można wykluczyć.

Pacjent Benio

Benio to dorosły dachowiec, któremu doskwiera astma. Zaczęło się to od niepozornego nierównego oddechu, ale z czasem przeistoczyło się to w poważne duszności. Brał wdechy przez pyszczek, głośno sapał, co było dowodem na to, że kotu oddychanie sprawiało trudność. Dodatkowo stracił apetyt, stał się ospały i unikał jakiejkolwiek aktywności. Benio mieszka jeszcze z dwoma kotami i co ciekawe, gdy walczył z chorobą, jego koledzy wyczuli, że jest osłabiony. Koty nie są zwierzętami stadnymi, to samotniki chodzące własnymi drogami. A jednak „wykluczyli Benia” i ciężko było mu funkcjonować w tak napiętej atmosferze.

Jak sobie z tym radzić?

Jeśli podejrzewasz, że Twój kot może mieć astmę, ważne jest, aby tak jak właściciele Benia, jak najszybciej zabrać go do lekarza weterynarii w celu właściwej diagnozy i leczenia. Twój weterynarz może przeprowadzić badanie fizykalne takie jak rentgen płuc, ewentualnie może zdecydować się na pobraniu wydzieliny z płuc czworonoga i inne testy, aby ustalić, czy twój kot ma astmę lub inną chorobę układu oddechowego. Możliwe, że za astmą kryją się inne problemy, jak na przykład choroby pasożytnicze płuc, które są wynikiem nieodrobaczania kota. Ważne jest, aby monitorować oddech i zachowanie kota, jeśli podejrzewasz, że może mieć astmę. Należy pamiętać, aby chronić kota przed alergenami mogącymi wywoływać napady. Nie jest to takie łatwe, gdyż wokół istnieje niepoliczalna ilość alergenów, które kryją się za atakami. To prawie niemożliwe, by uniknąć z nimi kontaktu. Np. oprócz pyłków traw i drzew, w powietrzu wiszą również pyłki z dymu kominka, papierosów, kadzidełek, a nawet z kosmetyków (odświeżacze powietrza, perfumy). Winnym mogą być i pyłki z żwirku, dlatego ważne jest by stosować odpowiedni podkład do kuwety. Nie wypuszczanie kota na zewnątrz, ograniczenie palenia i zamykanie okien w okresie pylenia roślin powinno pomóc w swobodnym funkcjonowaniu twojego zwierzaka.

Czy astma u kotów jest uleczalna?

Astma u kotów jest nieuleczalna. Jednak wczesna diagnoza i leczenie mogą pomóc w radzeniu sobie z objawami i poprawie jakości życia kota. By ułatwić życie w chorobie, stosuje się leki zwiększające przepustowość płuc. Są to leki rozszerzające oskrzela i kortykosteroidy, w celu zmniejszenia stanu zapalnego i otwarcia dróg oddechowych. Beniowi pomogły leki brane doustnie jak i zastrzyki. Znanym również sposobem jest inhalacja – najskuteczniejsza, ale i najtrudniejsza metoda. Dokładniejsze informacje dostarczy Tobie weterynarz, dzięki którym – tak jak Benio – twój kot odzyska komfort i swobodę, którą odbierała mu dotychczas astma.

Artykuł Koty też cierpią na astmę – historia Benia pochodzi z serwisu zdrowie kota, kocie sprawy.

Według ASPCA (American Society for the Prevention of Cruelty to Animals) zajmującego się między innymi toksykologią żywności dla zwierząt domowych i zatruciami, truskawki nie są toksyczne dla kotów.* Zdziwiło to nas ponieważ truskawki zawierają ksylitol. Ksylitol, jest bezpieczny dla ludzi ale u większości gatunków zwierząt może powodować uwalnianie insuliny, co może prowadzić do niewydolności wątroby. Wzrost insuliny prowadzi także do hipoglikemii (obniżenie poziomu cukru). Początkowe objawy zatrucia obejmują wymioty, letarg i utratę koordynacji. Podwyższone enzymy wątrobowe i niewydolność wątroby mogą być widoczne w ciągu kilku dni. Zaskoczyło nas więc to dlaczego zawierające ksylitol truskawki zostały przez ASPCA uznane za nietoksyczne dla kotów.

Szukając potwierdzenia stanowiska ASPCA o nietoksyczności truskawek dla kotów znaleźliśmy takie oto wytłumaczenie: „Ponieważ ksylitol jest toksyczny dla wielu zwierząt, a zwłaszcza psów, zakładano, że tak samo, a może nawet bardziej jest toksyczny dla kotów ponieważ koty są wyjątkowymi zwierzętami ze szczególnym metabolizmem. Ponieważ koty rzadko zjadają coś z ksylitolem (nie lubią słodyczy) upłynęło sporo czasu zanim toksykolodzy z ASPCA stwierdzili, że dla kotów ksylitol jest nietoksyczny. Nie oznacza to jednak, że opiekunowie powinni zachęcać koty do jedzenia produktów z ksylitolem.” My także radzimy zachować ostrożność ponieważ wyniki badań nad toksycznością ksylitolu dla kotów budzą na razie kontrowersje wśród naukowców. Stanowisko ASPCA potwierdzają badania przeprowadzone przez naukowców z Uniwersytetu Medycyny Weterynaryjnej w Budapeszcie (badaniami objęto 6 kotów, mamy duże zastrzeżenia, co do sposób przeprowadzenia tych badań – z narażeniem zdrowia i życia kotów) opublikowane w lutym 2018 roku, z których wynika, że ksylolit nie jest toksyczny dla kotów** Inni naukowcy twierdzą, że choć nie spotkali się z przypadkami zatrucia kotów ksylitolem, chociaż zatrucia psów są dość powszechne, to stan taki świadczy jedynie o tym, że koty, które są bardziej wybredne w jedzeniu niż psy i nie przepadają za słodki jedzeniem, nie spożywają więc produktów z ksylitolem. Radzą oni by w przypadku, gdy kot zje coś z ksylitolem udać się z nim natychmiast do weterynarza. Wydaje nam się, że minie jeszcze trochę czasu zanim naukowcy uzgodnią wspólne stanowisko, co wymaga także przeprowadzania większej liczby badań nad tym zagadnieniem (oby bezpiecznych dla kotów).

Ksylitol zawierają między innymi truskawki, maliny, jagody, kukurydza, szpinak, niektóre grzyby, kalafior. Obecny jest on także jako środek słodzący w wielu produktach, w tym gumie do żucia, cukierkach, dżemach, musztardach, galaretkach, wypiekach oraz w mrożonych owcach morza i w paście do zębów. Naszym zdaniem lepiej żeby koty (a także inne zwierzęta a zwłaszcza te dla których ksylitol jest toksyczny ) nie próbowały jeść czy lizać produktów z ksylitolem. Nigdy nie myj kotu zębów pastą dla ludzi.

Wracajmy do truskawek. Owoc truskawki zawiera dużo witaminy C, witaminy z grupy B w tym B1, B2 oraz witaminę PP. Jest także bogatym źródłem wapnia, fosforu, żelaza, potasu i manganu i ma właściwości antyoksydacyjne. Z tych dobrodziejstw truskawek mogą korzystać ludzie. Kot niewiele z nich skorzysta a zawarty w truskawkach cukier może kotu zaszkodzić. Na szczęście uwielbiane przez ludzi truskawki nie są atrakcyjne dla kotów ponieważ są dla nich zbyt słodkie. Jeśli Twój kot bardzo chce zjeść truskawkę, co jest mało prawdopodobne, możesz mu trochę dać ale nie karm na siłę kota truskawkami. Pamiętaj, że kot nie jest człowiekiem i ma własne upodobania smakowe i potrzeby składnikowe jedzenia (białko). Jeśli kot chciałby jeść truskawki, to koty wolno żyjące objadałby się dziko rosnącym kuzynem truskawki – poziomką.

Nigdy nie dawaj kotu nawet do spróbowania truskawek z cukrem czy z bitą śmietaną. Spożywanie cukru przez kota może doprowadzić do wielu problemów zdrowotnych (np. niewydolność nerek, wątroby, trzustki, cukrzycę, próchnicę, choroby przyzębia). Z reguły kot sam nie wykazuje zainteresowania słodyczami ale zachęcony przez opiekunka i powodowany ciekawością może znacząc je jeść, co skończy się poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi.

Jeśli jesteś właścicielem własnej uprawy truskawek lepiej byłoby gdyby Twój kot nie miał styczności z rosnącymi truskawkami ponieważ liście truskawek mogą podrażnić skórę kota i wywołać uczulenie a także spowodować podrażnienie dziąseł często błędnie zdiagnozowane jako zapalenie dziąseł. Podobnie działają na koty liście takich roślin uprawnych jak: pomidor, rabarbar, pasternak, marchew, seler, szpinak i ogórki.

Niech Kot będzie z Tobą

Set & Thot

• https://www.aspca.org/pet-care/animal-poison-control/toxic-and-non-toxic-plants/strawberry
  ** A. Jerzsele, Z. Karancsi, E. Pászti-Gere, A. Sterczer, A. Bersényi, K. Fodor, D.Szabó, P. Vajdovich: Effects of po administered xylitol in cats. J Vet Pharmacol Ther. 2018 Feb.;41(3):409-414. https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1111/jvp.12479

Artykuł Czy koty mogą jeść truskawki? pochodzi z serwisu zdrowie kota, kocie sprawy.

Artykuł Biżuteria z kotem pochodzi z serwisu zdrowie kota, kocie sprawy.