KALINA KRÓL
Nie każde bóstwo może pozwolić sobie na traktowanie w ten sposób swych wyznawców. Jednak kiedy przyjrzymy się tej szczególnej bogini, a także zrozumiemy jak postrzegali ją starożytni egipcjanie, szybko pojmiemy, że nie warto z nią zadzierać.
Kim jest Sechmet?
Sechmet to bogini wojny i zemsty, ale też uzdrawiania. Według wierzeń chroniła wielkich faraonów i prowadziła ich na wojny. Mówi się, że z oddechu bogini narodziła się pustynia. Jej imię tłumaczyć można jako “Ta, która jest potężna”, czy też po prostu “Potęga”. Była jedną z najważniejszych i najbardziej czczonych bóstw w egipskim panteonie, szczególnie w okresie Nowego Państwa (okres w dziejach starożytnego egiptu szacowany na lata od 1570 do 1070 p.n.e.).
Wygląd
Przedstawiano ją jako kobietę z głową lwicy, często z dyskiem słonecznym otoczonym kobrą Ureaus (symbol Ra – boga słońca, najważniejszego w całym egipskim panteonie), czasem trzymającą ankh (symbol życia) lub scepter. Zazwyczaj przedstawiano ją skąpaną w czerwonych szatach, co miało symbolizować jej żądzę krwi.
Funkcje
Wierzono, że Sechmet niszczy wrogów faraona i sieje zarazę wśród nieprzyjaciół Egiptu, co w skutku uczyniło ją boginią wojny i zniszczenia.
Paradoksalnie, mimo swojej niszczycielskiej natury, była też uważana za patronkę medycyny i leczenia. Tę funkcję spełniała jednak głównie w czasie pokoju.
Nazywano ją także strażniczką Maat, ponieważ do jej zadań należało utrzymanie kosmicznego porządku we wszechświecie.
Mity
Najbardziej znanym mitem z udziałem bogini Sechmet jest opowieść o nieposłuszeństwie ludzi wobec Ra:
W zamierzchłych czasach, kiedy bóg słońca Ra panował zarówno nad niebem, jak i ziemią, ludzie, z nowo pozyskanym uczuciem niezależności zaczęli buntować się przeciwko jego władzy. Rozgniewany ich niewdzięcznością i brakiem czci, Ra, postanowił ukarać ludzkość. Aby to zrobić, zrodził Sechmet – w postaci lwicy, bogini nieposkromionego gniewu i wojny, po czym rozkazał jej wymierzyć sprawiedliwość ludziom.
Sechmet, owładnięta żądzą krwi, zstąpiła na ziemię i zaczęła siać spustoszenie. Mówi się, że jej furia była tak ogromna, iż ziemia „spływała krwią”.
Po czasie nie była już w stanie odróżnić winnych od niewinnych – jej misją stało się całkowite unicestwienie ludzkości. Z każdym dniem zabijała coraz więcej, a jej gniew nieustale rósł. Z czasem, Ra, zaniepokoił się skalą zniszczenia wywołaną przez boginię. Zrozumiał, że jeśli nie powstrzyma Sechmet, nikt nie przetrwa, a świat zatraci się w chaosie i śmierci.
Ra nie chcąc walczyć przeciw własnej córce, wymyślił podstęp: kazał uwarzyć ogromne ilości piwa i zabarwić je na czerwono za pomocą barwnika (lub soku z granatu, według innych wersji), aby przypominało ono krew. Następnie rozkazał wylać trunek na pola, w miejscu, gdzie Sechmet miała pojawić się następnego ranka. Gdy lwica przybyła na miejsce, zobaczyła ogromne „jezioro krwi”. Myśląc, że jest ona prawdziwa, zaczęła pić.
Sechmet wypiła tak dużo piwa, że całkowicie upojona, wpadła w trans. Jej gniew osłabł, a ona sama zasnęła. Gdy się obudziła, nie pamiętała już swojej misji zniszczenia ludzkości. Od tamtej pory przestała siać śmierć — stała się spokojniejszym aspektem bogini Hathor (lub Bastet, w zależności od regionu), bardziej związanym z uzdrawianiem i płodnością.
Relacje z innymi bóstwami
Jak wiemy z mitu, uważano ją za córkę Ra, jak również jedną ze wcieleń Hathor lub Bastet. Była także przedstawiana jako żona, Ptaha (boga rzemiosła), oraz matka Nefertuma (boga zrodzonego z niebieskiego lotosu, który swoimi łzami ukształtował ludzkość) i Imhotepa (pierwszego znanego inżyniera, lekarza i architekta).
Kult
Centrum jej kultu znajdowało się w Memfis, gdzie składano jej ofiary, zwłaszcza aby uchronić się przed chorobami i katastrofami. Sechmet była tak powszechnie czczona, że faraon Amenemhat I przeniósł jej centrum kultu, gdy stolica Egiptu przeniosła się do Itjtawy.
