O kotkach

Jeśli decydujemy się na przygarnięcie małego, jeszcze nieułożonego kociaka, powinniśmy liczyć się z wieloma kłopotami z nim związanymi. Chociaż małe kotki oczywiście są piękne, słodkie i niewinne, można powiedzieć, że są to wręcz diabły wcielone.

Mały kotek, jest jak małe dziecko – zupełnie nie zna jeszcze świata, chciałby wszystko zobaczyć i wszystko poznać, dotknąć, powąchać, posmakować, sprawdzić czy coś da się zepsuć, co się stanie jak zrobi się daną rzecz i tak dalej. Jednak małe dziecko jest ciągle pod opieką rodziców i w każdej chwili można je wziąć na ręce, a w razie potrzeby kładziemy dziecko do łóżeczka bądź kojca i jesteśmy spokojni, że nic złego się nie stanie. Jednak z małym kociakiem jest zupełnie inaczej. Małe zwierzątko jest bardzo ruchliwe i choćbyśmy ciągle biegali za nim i uważali na to co robi, nie uda nam się w pełni nad nim zapanować. Nawet jeśli zdołamy złapać zwierzaka, on zapewne szybko wyrwie nam się z rąk, bo albo się przestraszy, albo po prostu uzna, że oglądanie okolicy jest dużo ciekawsze niż siedzenie u kogoś na rękach. Największy problem z poznającym nowy świat kotkiem jest taki, że kociak będzie wszystkiego próbował. Nie wie on jeszcze co jest dobre, a co złe, więc nie będzie sobie zdawał sprawy, że wyrzucenie smakowitych i ciekawie pachnących śmieci z kuchennego śmietnika nie zostanie pochwalone przez nowych właścicieli. Dodatkowo kociak nie wie co to jest kuweta i w naszym interesie leży to, aby nauczyć zwierzaka jak się z niej korzysta.

Oczywiście nie raz wzruszy nas widok małego kociaka, któremu kawałek kartki, który można przesuwać po podłodze sprawia ogromną przyjemność i okazuje się najlepszą zabawką jaką do tej pory znalazł.
Zwierzakowi niewiele będzie potrzeba do szczęścia – wszystko jest dla niego nowe, a wszelkie nieznajome dźwięki, smaki i zapachy zachęcają go, aby kontynuował swoją wędrówkę małego odkrywcy.

Powiązane wpisy

• Wybór odpowiedniego kota (0)
• Sfinks (0)
• Mowa kociego ciała (0)
• Kocia mama (0)

Rasa tego kota ma charakterystyczny wygląd, mianowicie są one bez sierściowe. Pochodzą z Kanady, gdzie w wyniku samoistnej mutacji zwykłych kotów domowych, pojawiły się młode łyse. To wzbudziło ciekawość hodowców, którzy postanowili stworzyć taką rasę. Teraźniejsze sfinksy w odróżnieniu od pierwszych kotów tej rasy, cieszą się dobrym zdrowiem.
Kot Sfinks wygląda na kota bezwłosego, jedyna dopuszczalna sierść u tej rasy to bardzo króciutkie, praktycznie minimalne owłosienie na uszach, ogonie i nosie, u samców dodatkowo na jądrach. W dotyku są bardzo ciepłe i delikatniutkie, a brak owłosienia ukazuje luźne fałdki skóry. Uszka mają duże, szerokie i odstające, oczy duże, szeroko rozwarte, skośne w stronę uszu. Kolor oczu powinien być zielony lub w kolorze orzecha laskowego. Nosek średniej wielkości z dużym wgłębieniem u nasady, głowa tych kotów jest dłuższa niż szersza, średniej wielkości, z harmonijnymi zaokrągleniami, oraz wystającymi policzkami. Dobrze zbudowane ciało sfinksów, ma doskonale zbudowaną klatkę piersiową, oraz uwypuklony brzuszek, co daje wrażenie najedzonego kota. Kończyny długie, dobrze umięśnione, tylne łapy trochę dłuższe od przednich. Ogon również długi, szczególnie w porównaniu z innymi rasami. Dzięki budowie ciała, sfinksy poruszają się dumnie i z wielką gracją.
Kociaki te są bardzo ciekawskie i towarzyskie, są naprawdę chętne do zabaw i bardzo łagodne. Chętnie poznają owe otoczenia i bardzo przywiązują się do ludzi, szczególnie oczywiście do opiekunów. Potrafią być jednak kropnie uparte lecz ich sposób zachowania w połączeniu z wyglądem wskazuje na ogromną ekstrawagancję. Rasa tych kotów jest bardzo płodna, jednakże wychowanie szczeniąt wymaga od hodowcy dużego zaangażowania. Doskonale nadają się na podopiecznych dla alergików.

Powiązane wpisy

• Mowa kociego ciała (0)
• Mały kociak – duży kłopot (0)
• Kocia mama (0)

Jeśli żyjesz z kimś kogo kochasz, na pewno chciałbyś wiedzieć co pupil pragnie ci zakomunikować. Języka tego można się nauczyć poprzez obserwacje. Ciało kota jak i jego narząd wydawania dźwięków ma sporo możliwości komunikacji z otoczeniem. Koty to inteligentne zwierzęta, które bardzo wyraźnie dają do zrozumienia czy się boją czy cieszą a może chcą tylko zwrócić na siebie twoją uwagę? Koty, które żyją tylko z ludźmi i nie mają kontaktu z innymi przedstawicielami swojego gatunku, potrafią być niezwykle wokalne.

Potrafią czasem imitować dźwięki z własnego otoczenia, które do złudzenia przypominają nam nasze własne. Wiadomo już, że mruczenie oznacza radość a inne dźwięki pokazują zupełnie różne emocje. Czasem delikatne pomiaukiwanie przypomina o posiłku czy potrzebie wyjścia. Wiele uczuć kota przekazuje jego niezwykły narząd- ogon. Obserwując uważnie mamy okazję zobaczyć prawdziwe emocje zwierzęcia. Im bardziej zdenerwowany kot, tym mocniej uderza ogonem o podłoże.

Kiedy kot intensywnie pcha przednimi łapami swojego właściciela to oznaka spokoju, zadowolenia lub senności. Podobne emocje uwidaczniają się podczas czochrania, rozkładania na plecy czy turlania. Koty w ten sposób komunikują, że są zadowolone i jest im wygodnie.

Koci pyszczek wsuwany w ciepłe miejsca na ciele jego pana, to oznaka pieszczotliwego przywiązania się kota. Pragnie on tym gestem zwrócić na siebie uwagę i ma ochotę na pieszczoty. Przysuwanie kociego pyszczka do twarzy człowieka to znak ogromnego zaufania, jakim zwierzę obdarowuje człowieka.

Warto jest przyglądać się naszemu pupilowi a wtedy bardzo szybko będziemy umieli odczytywać sygnały, jakie kochany kot próbuje nam przekazać.

Powiązane wpisy

• Sfinks (0)
• Mały kociak – duży kłopot (0)
• Kocia mama (0)

Wiele kocic po marcowych harcach zostaje mamusiami. Niestety, koty mają niski poziom zachowania gatunku, przez co często zdarza się, że kocica porzuca swoje potomstwo. Co więc zrobić, kiedy mamy okazję opiekować się takim porzuconym maleństwem? Najważniejsze jest, aby znajdkę ogrzać. Stosujemy wtedy otulanie kotka ręcznikiem bądź kocykiem.

Karmienie maleńkiego kotka musi odbywać się odpowiednim pokarmem dla kociąt, który możemy zakupić w lecznicy bądź w sklepie zoologicznym. Po przygotowaniu mieszanki zgodnie z instrukcją, w załączonej butelce, musimy je ogrzać, ale nie wolno go gotować. Wkładamy butelkę z mlekiem do kubka z ciepłą wodą. Uroczo wygląda takie ssanie mleka. Kociaki symulując ugniatanie gruczołu matki, przednimi łapkami, masują nam dłoń. Po czterech tygodniach rozpoczynamy przyzwyczajanie kota do samodzielnego jedzenia. Warto wtedy posmarować mleczkiem mu podniebienie. Czasem namaczamy suchą karmę i podajemy. Często po samodzielnym zjedzeniu, kotek uczy się czyścić futerko.

Konieczne jest zadbanie o zdrowie kociąt, pierwszym zabiegiem jest odrobaczanie po 4 tygodniach. Wizyta u weterynarza powinna się zacząć zaraz po znalezieniu maleństwa, aby wykluczyć u niego choroby i pozbyć się pcheł.

Poza wielką radością, jaką sprawia nam przyglądanie się wszystkim etapom rozwoju maluszka, jest też ogromna odpowiedzialność. Wiele wysiłku wymaga od nas odchowywanie takich maleństw, ale efekty końcowe w postaci dorosłego, dostojnego kota, zwracają nam te dni pełne trudu.

Powiązane wpisy

• Sfinks (0)
• Mowa kociego ciała (0)
• Mały kociak – duży kłopot (0)
• Kot syberyjski (0)
• Kastracja kota czy okaleczenie? (0)