Koty w historii
2500 lat p.n.e w starożytnym Egipcie kot miał statut boga. Chronił on egipskie zboże w spichlerzach przed plaga mysz i innych gryzoni. Był również obrońcą ludzi przed jadowitymi wężami.
Jego niebywałe i wyjątkowe cechy doceniono później również w Europie. Grecy i Rzymianie także przypisywali kotu magiczną, a nawet boską moc, choć wizerunków boga kota z tego okresu jest znacznie mniej. Kultura chrześcijańska w sposób drastyczny przeciwstawiała się kultowi kota i w miarę rozszerzania się tej religii rosła również nienawiść do tych niezwykłych zwierząt. Z tego okresu kot, zwłaszcza czarny uznawany był za wcielenie zła, a nawet samego szatana. Był postrzegany jako magiczne narzędzie do piekielnych praktyk stosowanych przez czarownice.
Ta nienawiść doprowadziła do średniowiecznych, masowych mordów kotów, które palono na stosach. To doprowadziło do ich zagłady a w wyniku tego rozmnożenia się ogromnej ilości gryzoni, które niszczyły plony i zapasy. Średniowieczna Europa w wyniku rozprzestrzeniania się szczurów i mysz zaczęła być atakowana przez epidemie dziesiątkujące miasta i wsie. Wizerunek kota został więc zrehabilitowany i stal się symbolem bogactwa. Postać kota na nowo zadomowiła się nie tylko w wiejskich zagrodach, ale również w mieszczańskich domach i pałacach. Wprowadzono nawet przepis, który zabraniał zabijania tych pożytecznych zwierząt pod karą chłosty. Koty stały się nawet faworytami wielu dostojników kościelnych z papieżami na czele. Słynny Kardynał Richelieu, nie tylko chętnie się nimi otaczał, ale bawił każdego ranka.
Koty stały się również wiernymi towarzyszami słynnych postaci historycznych, mężów stanu i artystów. Posiadali swoich kocich pupili min. Leonard da Vinci, Lenin i Churchill.
