O kotkach

To jedna z najstarszych ras w Ameryce Północnej. Kiedyś uważano go za zwykłego łowcę myszy, doceniony został przez hodowców w latach 70-tych. Pierwszy raz na wystawie pokazano go światu w Nowym Jorku w 1860 roku. Natomiast dopiero w 1976 roku stworzono Maine Coon Breeders and Franciers Association i uznaną ją jako rasę. Jednak FIFE uznało Main Coon za rasę dopiero siedem lat później.
Są to koty pół długowłose, ciężar dorosłego kota tej rasy waha się 4-10 kilogramów, jednak zdarza się że waga przekracza nawet 11 kilogramów, a długość tych kotów przekracza 1 metr. Futro tych kotów jest bardzo grube i puszyste, a okrywa włosowa składa się z dwóch warstw co czyni ją wodoodporną. Nie ma konkretnie uznanej maści kotów rasy Maine Coon, jednak najbardziej powszechne jest brązowe umaszczenie typu tabby. Ważnym atutem tego kota są pędzelki na uszach, które upodabniają go do rysia, natomiast szalik wokół szyi czyli dłuższe włosy, przypominają kołnierz. Przepiękny puszysty ogon, który nosi uniesiony do góry budzi podziw wszystkich. Piękny północnoamerykański, który swoja nazwę zawdzięcza stanowi, z którego pochodzi, czyli Maine, oraz temu ze nosi ogon uniesiony do góry, podobnie jak szop pracz (ang. raccoon - oznaczającego szopa pracza). Dość spory kot, który swoja wielkością może przerazić na pierwszy rzut oka, jednak przy bliższym poznaniu go, okazuje się że jest bardzo oddany, , kochany i staje się częścią rodziny.
Maine Coon to rasa kota, która w wyniku sterowanej selekcji, nie tylko zadziwia urodą reprezentacyjną, inteligencją, ale i bardziej niż inne rasy kotów przywiązują się do człowieka, co sprawia, że są bardzo chętnie pozyskiwane. Uwielbiają się łasić, to wielki przyjaciel człowieka, łatwo się z nim współżyje.

Powiązane wpisy

• Brak powiązanych wpisów

Piękne, długowłose, milusińskie zwierzaki. Jest to najpopularniejsza rasa kota na świecie, która pojawiła się w Europie w XVII wieku.
Persy mają krępą budowę ciała, oraz bardzo silne kończyny. Głowa okrągła, masywna i dość szeroka. Policzki jakby nabite powietrzem, pełne, czoło również wypukłe. Nosek szeroki i mały. Ogon wspaniale puszysty na całej długości jak i cała reszta sierści, która ma średnio około 10 centymetrów długości. Sierść jest bardzo gęsta i powinna wręcz falować podczas ruchu. W okresie zimowym gęstnieje podszycie delikatnego włosia, co daje Persom wygląd ociężałości, natomiast zgęstniała sierść wokół szyi, daje wygląd lwa, długość sierści daje wrażenie jeszcze krótszych kończyn aniżeli ma. Futro Persa wymaga bardzo starannej pielęgnacji, oraz częstego czesania, a w okresie zimowym wiadomo jeszcze częstszej i jeszcze staranniejszej.
Tą rasę kota również trzeba kąpać i pudrować, aby piękna sierść zachowała swą jedwabistość i cudowną miękkość. Koty perskie występują o różnym umaszczeniu, jest ich aż około 150, między innymi o barwie niebieskiej, rudej, czarnej, kremowej i wielu innych. Jeśli chodzi o kolor oczu, tutaj również nie ma szans na wymienienie wszystkich, mogą to być oczy niebieskie, pomarańczowe lub mieszane, czyli jedno pomarańczowe, drugie niebieskie. Koty perskie potrafią być naprawdę ciężkie , ich waga waha się od 2,5 do aż 6 kg, żyją przeciętnie około 13-15 lat. Z jednego miotu, można mieć około 3-4 kociąt, co oczywiście nie jest stałym standardem i może zależeć od wielkości matki. Persy, są kotami o bardzo zrównoważonym temperamencie, są też spokojniutkie. Bardzo dobrze czują się w mieszkaniach, czy domach. Nie mają natury agresywnej, co z pewnością jest ważne agresywność i upór są im po prostu zupełnie obce. Nadają się do mieszkania z dziećmi, oczywiście dopóki nie będą męczone. To przepiękne reprezentacyjne i rodzinne koty.

Powiązane wpisy

• Wybór odpowiedniego kota (0)

Otyłość bywa przyczyną wielu problemów nie tyczy się to tylko ludzi, ale również zwierząt. Zbyt wielka ilość tłuszczu na kocim brzuchu to przede wszystkim niewłaściwa dieta stosowana przez ich właścicieli.

Koty bywają bardzo kapryśne jeśli chodzi o jedzenie i posiadają swoje szczególne upodobania kulinarne. Troskliwi opiekunowie za wszelką cenę próbują podkarmiać swoich pupili różnego rodzaju smakołykami. Nie ma problemu jeśli smakołyki sa odpowiednie dla diety naszego kota a gorzej jeśli stanowią bardzo tuczący dodatek do posiłku kota. Bardzo źle dzieje się wówczas kiedy nasz kot tak dokarmiany przestaje jeść swojego tradycyjnego pokarmu. Otyłości sprzyja zarówno brak ruchu, jak i niewłaściwa czy monotonna dieta składająca się wyłącznie z ulubionych potraw naszego zwierzaka. A najsmaczniejsze dania zwykle nie należą do szczególnie dietetycznych. bardzo ważne jest aby przyzwyczajać naszego czworonoga do zdrowej i urozmaiconej diety oraz pozwalać na codzienną porcję ruchu. Starajmy się unikać gotowych karm dla zwierząt tych wyjątkowo tanich. Ich zawartość ma dużą ilość tłuszczu i często jest źle skomponowana. Nasz kot powinien mieć stały dostęp do karmy co w znacznym stopniu ograniczy mu zapychanie się pokarmem i wylegiwanie po posiłku. Jeśli zwierzak ma nadwagę lub za mało ruchu, sucha i “mokra” karma powinna być niskokaloryczna. Kot, któremu wydziela się jedzenie, pochłania je zbyt łapczywie i najada się niejako na zapas - zjada więcej niż powinien, ponieważ wie, że przez dłuższy czas nic nie dostanie.

Koty bardzo często jedzą z nudów. Co więc robi nasz pupil jak sam pozostaje na cały dzień w domu? Oczywiście je. Zadbajmy więc o zabawę dla kota tak jak i o jego pełną miskę.

Powiązane wpisy

• Brak powiązanych wpisów

Do czesania należy przyzwyczaić już małe kociaki. ich włos jest jeszcze nie długi więc nie powinno im to sprawiać przykrych doznań. Jeśli czesanie połączymy z zabawą z czasem może się okazać bardzo przyjemny zajęciem.

Persy- pielęgnacja ich futra jest bardziej pracochłonna. Przetrzymywane cały rok w domu ciągle linieją. Ich futro wymaga zatem półgodzinnego, codziennego szczotkowania. Do tej pielęgnacji niezbędny jest odpowiedni sprzęt złożony z: grzebień z rzadkimi, długimi i metalowymi zębami, specjalna szczotka z metalowymi zakrzywionymi haczykami osadzonymi w miękkiej gumie oraz szczotka z twardego włosia.
Czesanie rozpoczynamy od rozczesywania grzbietu za pomocą grzebienia, nie zapominając o bokach. Wszelkie kołtuny staramy się rozdzielić palcami. Gdy grzebień zaczyna poruszać się po sierści gładko zmieniamy go na bardziej gęsty. Czesanie musimy wykonywać bardzo równo, z włosem i pod włos. Kolejnym etapem pielęgnacji takiego długiego włosia jest popudrowanie go specjalistycznym talkiem. Następnie wyczesujemy talk gęstym grzebieniem. Zabieg ten zabezpiecza futro przed kołtunieniem i poprawia jego wygląd. Najmniej wymagający jest ogon kota perskiego, choć czasem dochodzi do jego przetłuszczania u nasady - warto go wtedy przemyć ciepłą wodą.

Koty krótkowłose- mają mniejsze wymagania, co do pielęgnacji futra. Wystarczy raz w tygodniu za pomocą gęstego grzebienia i szczotki wyczesywać im martwy włos.

Koty półdługowłose są bardziej wymagające niż koty krótkowłose. Mają ładne miękkie futra, które nie ulegają kołtunieniu. Potrzebują porządnego wyczesywania grzebieniem i szczotką dwa razy w tygodniu. Z uwzględnieniem takich miejsc jak portki, pachwina i kryza.

Powiązane wpisy

• Brak powiązanych wpisów

Ludzie, którzy nigdy nie mieli kota uważają je za zwierzęta nieprzystępne, niezależne i zamknięte. Jednym słowem za mało kontaktowe. Opinia ta często bierze się z powierzchownej obserwacji kociego zachowania. Kiedy jednak przypadkiem dostajemy takie zwierzę i zaczynamy na codzień z nim obcować prawda okazuje się zgoła odmienna. Jest to niezwykle wrażliwe zwierzę o bardzo przyjaznym i uczuciowym nastawieniu do swojego właściciela.

To iż kot kocha inaczej niż pies wcale nie musi oznaczać, że robi to słabiej czy gorzej. Zupełnie inaczej miłość i przywiązanie okazuje kot a inaczej pies. Koci język służy mu jako narzędzie do czyszczenia futra a nie lizania rąk właściciela. Choć kot jest mnie wylewny przy okazywaniu radości to wcale nie oznacza, że jego uczucia są słabsze. Kiedy poznamy się już lepiej z naszym kotem zaczniemy umiejętniej odczytywać jego nastroje, radości i smutki.

Wciąż panuje nieprawdziwa opinia że kot przywiązuje się do miejsca a nie do właściciela. Mit ten zupełnie nie ma odzwierciedlenia w życiu. Okazuje się bowiem że znane są przypadki ogromnej kociej wierności. Znane są przypadki że kot po stracie właściciela przestawał jeść i pić, popadał w stany depresyjne i nawet umierał. Koty jako zwierzęta o ogromnej wrażliwości bardzo ciężko przechodzą rozstania i o wiele gorzej niż psy znoszą pobyt w schronisku.

Choć koty powszechnie uznawane są za niezależne, to przygarnięte dzikie koty przyzwyczajają się do człowieka bardzo szybko a te nawet, które są zabiedzone nie odstępują swoich właścicieli.. Potrzeba kontaktu z człowiekiem jest u kotów tak duża że potrafią one reagować na głos i sposób mówienia swojego pana jak również za pomocą szerokiej gamy mruknięc i miałkniec potrafią z nim rozmawiać. Koty uwielbiają pieszczoty dlatego mając kota w domu nie zabraknie ci momentów kiedy połozy się on na twoich kolanach licząc na ciepły dotyk twojej dłoni.

Powiązane wpisy

• Wybór odpowiedniego kota (0)
• Sen kociaka (0)
• Kot nie zawsze spada na cztery łapy (0)

Rasa Ceylon to koty, które dotarły do Europy z dalekowschodniej Sri Lanki. Jego nazwa pochodzi od nazwy wyspy, która stanowi naturalny dom tego czworonoga. Kot ten rzadko obecnie występuje w swoim naturalnym środowisku. Odkryty przez dr Paolo Pallegattę w 1984 r. i oficjalnie sprowadzony do Włoch, z wielkim zapałem popierany przez krąg swoich entuzjastów, czeka na uznanie przez World Cat Federation (WCF).

Kot ten posiada specyficzne umaszczenie oraz niezwykle dziki wzrok. Jego sposób bycia pozwala wnioskować że w tworzeniu się rasy miały udział również inne odmiany kotów np. abisyńskie czy burmańskie. Czy do tworzenia rasy przyczynił się sam człowiek dowiemy się wówczas kiedy jako rasa zostanie oficjalnie zaakceptowana a jej genotyp dokładnie z badany. Ciało kota cejlońskiego jest od małych do średnich rozmiarów i raczej krępej budowy. Wypukła i szeroka pierś oraz silna muskulatura zwracają tak samo uwagę jak niemal delikatna budowa kości i cienkie kończyny, ledwie średniej długości. Łapy kota są bardzo zgrabne o zaokrąglonej formie. Koci ogon od nasady grubszy przy końcu cieńszy i delikatnie zaokrąglony. Ładna kształtna główka kota cejlońskiego oraz uwydatnione policzki nadają mu specyficznego wyglądu. Nosek jest krótki. Lusterko nosa jest różowe, z obrzeżeniem koloru prążków na włosach. Kolor oczu kota przyjmuje barwy od żółtego do zielonego. Uszy są dość duże i szeroko rozstawione.

Futro kota cejlońskiego jest niezwykle delikatne i jedwabiste w dotyku. Ładne prążkowe umaszczenie i ciemny kolor futra na grzbiecie rozjaśnia się na części brzusznej. Ogon i kończyny posiadają wyraźne paski lub prążki. Miłośnicy tej rasy są obojętni na różnego rodzaju przypuszczenia że nie jest to zwierze, które naturalnie powstało w środowisku. Kot cejloński bardzo miły i nadzwyczaj oddany towarzysz człowieka wzbogacił Europę o rasę, której przedstawiciele sprawdzili się także pod względem wychowu młodych.

Powiązane wpisy

• Brak powiązanych wpisów

Rasa kotów uznana przez ekspertów felinologicznych z WCF, w Moskwie podczas seminarium dotyczącego rodzimych ras kotów w 1994 roku.

Ten mały kot hodowany jest od końca lat 80 - tych. Specjalistką w dziedzinie ich rozrodu i hodowli jest Helena Krasnitchenko. Do dziś nikt nie potrafi wyjaśnić dlaczego koty z jej hodowli rodziły się małe i z wiekiem rosły bardzo powoli. O tych kotkach dowiedziano się zupełnie przypadkiem, kiedy Helena sprezentowała kilkanaście swoich kociąt, grupie przyjaciół. Koty szybko zyskały aprobatę związku hodowców ras kotów i zostały dopuszczone do wystaw. Rasa została wiec oficjalnie uznana i nazwana Toy Bobtail, choć sama ich twórczyni pierwotnie używała nazwy skif-toy-tai-bob.

Te charakterystyczne nieduże koty posiadają silną pigmentację. Dorosłe koty są niewielkich rozmiarów niewiele większe od małych kociąt w wieku 3-4 miesięcy. Rasa ta posiada silnie umięśnione ciało oraz krótki lecz masywny korpus co bardzo charakterystycznie wpływa na wygląd całej sylwetki zwierzęcia. Koty te posiadają naturalnie wykształcony krótki ogonek co upodabnia je do rasy Japońskich Bobtaili. Kotki o dużej okrągłej głowie i sporych sterczących uszach, ale całość doskonale współgra z figura zwierzęcia i jego małym ciałem. Kotki te posiadają oczy w kolorze jasnoniebieskim a ich umaszczenie może występować w różnorodnych barwach poza białym . Koty, które posiadają nawet niewielką domieszkę białej sierści nie są czystą rasą Toy Bobtail. Krótkie futerko z podszerstkiem. Nie wolno rasy tej w żaden sposób krzyżować z przedstawicielami innej rasy kociej.

Koty o delikatnym temperamencie niezwykle łagodne i przyjacielskie ich wypielęgnowane futerko stanowi cudowną ozdobę każdej domowej kanapy a niewielkie rozmiary pozwalają na swobodą hodowle w niewielkich mieszkaniach.

Powiązane wpisy

• Brak powiązanych wpisów

Hybryda to mieszanka dwóch osobników należących do odrębnych taksonów (ras, gatunków i podgatunków).

Umiejętność krzyżowania wielkich dzikich kotów posiedli już starożytni. Takie hybrydy mają tę możliwość, że samice hybryd są płodne i wydają na świat potomstwo. Krzyżówki dużych dzikich Koptów stanowiły więc ciekawe obiekty zoologiczne i cyrkowe, często były też oferowane jako zwierzęta domowe. Obecnie odchodzi się od takich praktyk ze względu na potrzebę zachowania czystych linii genetycznych oraz ze względów estetycznych. Hybrydy nie zawsze wychodzą na ładne i kształtne kocięta. Niektóre hybrydy nadal rozmnażane są w prywatnych kolekcjach oraz chińskich ogrodach zoologicznych. Poznajmy zatem niektóre znane hybrydy dzikich kotów:

- Lygrys to krzyżówka tygrysicy i lwa. Ten kot nie występuje w naturze i jest on wynikiem krzyżowania zwierząt w niewoli. Jest on większy od tygrysa i od lwa. Obecnie są to największe koty żyjące na ziemi. Samce są bezpłodne ale samice mogą urodzić i wychować potomstwo.

- Tylgew z ang. Tigion. To sztuczna krzyżówka tygrysa i lwicy. Gatunek nie występuje w naturze, jest za to wynikiem sztucznego lub przypadkowego krzyżowania się zwierząt w niewoli. Samice tigonów podobnie jak tygrysów są zdolne do urodzenia i wychowania potomstwa natomiast samce są bezpłodne. Znany jest przypadek samicy, która urodziła małe będące tigonem, którego ojcem był tygrys.

- Tigony i tygrysy są bardziej podatne na choroby, niż gatunki występujące w naturze.

- Leopon to hybryda lwicy i lamparta. Głowa tego zwierzęcia ma kształt lwiej, natomiast umaszczenie zwierzęcia jest typowe dla lampartów. Leopon choć większy od lamparta uwielbia wspinać się po drzewach. Uwielbiają również wodę.

Hybrydy to dość nieudany sposób na podtrzymanie gatunków kotów, którym grozi wymarcie. Coraz częściej słyszy się sprzeciwy organizacji wałczących o zachowanie tych gatunków w niezmienionej formie w przyrodzie.

Powiązane wpisy

• Brak powiązanych wpisów

Trochę kociej historii
Pewien francuski profesor historii literatury Victor Klemperer był z pochodzenia niemieckim Żydem. Kiedy dopadła go II wojna światowa pozostał w hitlerowskich Niemczech ku zdziwieniu wielu swoich znajomych. Powodem, dla którego zdecydował się tam zostać był jego kot. Leciwy kot Muszelka nie czytał gazet, nie słuchał radia, a szepty właścicieli zwyczajnie przesypiał.

Kot był świadkiem jak jego właściciel przed każdym wyjściem zakładał na ramię żółtą opaskę i wkładał do kieszeni dokumenty (kenkarte). Przed wojną kot Muszelka jadał 25 dkg mięsa dziennie. Niestety od jakiegoś czasu o mięsie mógł tylko pomarzyć. Początkowo karmiony był rybami, które równie szybko zniknęły z jego jadłospisu. Podobnie jak jego właściciele, Muszelka jadał więc skromnie kartofle, które stały się z czasem luksusem. Emaliowana miseczka kota ciągle zmieniała adresy i zadomawiała się w coraz brzydszych i skromniejszych odrapanych ścianach. Za każdym dniem profesor dowiadywał się o coraz to nowszych zakazach i ograniczeniach. Jako nie - Aryjczyk nie miał prawa kupować kwiatów ani czasopism. Nie wolno mu było spacerować po zmierzchu. Musiał z czasem oddać radio i maszynę do pisania. Symbolem walki stał się podniesiony ogon koci, który dawał siłę do walki o własną godność. Stary profesor obiecywał sobie, że w dzień wolności Muszelka otrzyma od niego solidny kawał mięsa zakupiony u najlepszego rzeźnika w Dreźnie.

W maju 1942 roku zakazano posiadania żywych zwierząt domowych- psów i kotów. Niemcy nakazali oddać zwierzęta na przechowanie odpowiednim służbom. Klempererowie przypomnieli sobie o godziwym weterynarzu, który zgodził się na uśpienie Muszelki. Weterynarz przyjmował do 17. Dopiero po 16 profesor z żoną podjęli decyzję.

Być może kocia śmierć pozostał niewidoczna w obliczu mordu milionów, ale podobno długo po wojnie Muszelka o zmierzchu odwiedzała swojego profesora.

Powiązane wpisy

• Kot u weterynarza (0)
• Jak chronić koty przed inwazją pasożytów? (0)

Przemiany polityczne i społeczne po 1989 roku spowodowały upadek żelaznej kurtyny i otwarcie się granic na Wschodzie. Okazało się, że na Wschodzie istnieje rasa kota, która nie została stworzona ręką hodowcy. Półdługowłosy kot o leśnym wyglądzie był naturalnym wrogiem dalekorosyjskich gryzoni. W sowieckiej Rosji nieprawdopodobnym było hodowanie kotów i tworzenie ras, co uratowało tego wspaniałego kota przed wynaturzeniem.

Kot syberyjski jest kotem muskularnym i silnym, ale nieco mniejszym od leśnych kotów amerykańskich, których genotyp jest podobny do genotypu kota syberyjskiego. Kocury są znacznie większe od kotek, ale ich wzrost jest dość powolny, co powoduje, że dorastają do pełnych wymiarów nawet po pięciu latach. Ciało kota syberyjskiego jest wydłużone, mocnej budowy z dużymi łapami i charakterystycznymi kępkami włosów pomiędzy palcami. Pysk kota wydatny z długim nosem i wyraźnymi kośćmi policzkowymi. Głowa kształtna, z którą harmonizuje wydatne czoło.

Futro kota syberyjskiego jest charakterystyczne dla typowych kotów leśnych. Takie futro umożliwia tym kotom przebywanie w zimnym, ostrym klimacie. Charakterystyczne dla tej rasy są puchate “portki” na tylnych łapkach, obfity “śliniak” na piersi i gęsto owłosiony długi ogon. Koty te posiadają ubarwienie maskujące i jak przystało na kota pochodzącego z zimnego klimatu, z dużą przewagą koloru białego.
W 1991 roku w europie oraz Ameryce dokonano rejestracji kota syberyjskiego jako odrębną rasę.

Początkowo stanowiły one swoistego rodzaju eksperyment w hodowli kotów a ich przydomek „leśny” został wyeliminowany z nazwy. Pierwszą organizacją, która dopuściła je do zdobywania tytułów czempiona i uznała jako “pełnoprawną” rasę była amerykańska TICA i zrobiła to 1 maja 1997 r.). Syberiaki ze względu na specyficzną okrywę włosową mogą przebywać w pomieszczeniach osób z alergiami.

Powiązane wpisy

• Kastracja kota czy okaleczenie? (0)
• Kocia mama (0)